Hij leeft nog…

Hoe gaat het nu? Ik heb veel lieve reacties en steunbetuigingen gekregen na alle ellende van vorige week, waarvoor dank. Dat helpt toch. Het gaat naar omstandigheden goed.  Socrates loopt niet meer zo krom om zijn as te tollen. En hij kan ook weer naar beide kanten draaien, al stapt hij soms ineens weer even een pasje raar opzij weg.

Socrates eet ruwvoer, mest, plast, reageert op de omgeving en ziet er opgetogen uit. Krachtvoer laat hij grotendeels staan. Alleen de wortels wil hij Lees meer

Een hersenbloeding…

Ik dacht jullie een leuk verhaaltje te kunnen voorschotelen over mijn nieuwste initiatief: een pubquiz over verzorgen en trainen van oudere paarden. Maar het leven loopt altijd anders. Zo stond ik ineens met een paard in de trailer op de boot, op weg naar de kliniek…

Al een tijdje maak ik me enigszins zorgen over Socrates. Hij wordt dit jaar 22. Hij is altijd een einzelgänger geweest, die meestal op ruime afstand Lees meer

Tovermiddelen en blinde vlekken

We hadden een cliffhanger vorige week. Ik zal het niet al te spannend maken: zijn hoefgewricht is opnieuw ingespoten. Afwachten maar weer. Verder is het een saaie boel en een kwestie van administratie bijwerken. De windkracht 7 past prima bij mijn huidige humeur…

De gang naar de kliniek verliep voorspoedig. Mijn Australische vriendin, waarmee ik regelmatig elektronisch communiceer, wees me erop wat een luxe het Lees meer

En de diagnose is….

Als je kind ziek is, ga je ermee naar een dokter. Als je paard iets mankeert, vraag je de buurman, een waarzegger en een wichelroedeloper wat die ervan denken. Dit zijn de eerste twee zinnen van een artikel dat ik ooit heb geschreven. Het leverde een stroom van ‘nounou’ reacties op, maar ik sta er nog steeds achter. Het punt is alleen, dat ik diep vanbinnen natuurlijk net zo’n paardenmeisje ben en dus ten prooi aan dezelfde gevoelens.

Na de herstelde blessure aan zijn checkligament had ik DD weer opgewerkt. Het ging  net allemaal lekker en ik had me voor het Texelweekend opgegeven Lees meer