We lijden allemaal aan de ziekte van aandacht. Iedere 'like' geeft ons een dopamine-kick en daar zijn we aan verslaafd. Sommige mensen gaan te ver voor die kick.
Categorie archieven: Blog
Op dieet!
Eindelijk zomer. Met bijbehorende temperaturen. En…met gras. Ik kon het in het koude voorjaar de grond wel uitkijken, want ik moest me in allerlei bochten wringen om aan genoeg ruwvoer voor de paarden te komen.
Jaarlijks houd ik precies bij wat ik inkoop en hoeveel ik gebruik. Het is een ‘educated guess’ hoeveel ik nodig heb, want je hebt niet alles helemaal
Stang en trens als statussymbool
Als jullie dit lezen zit ik te jureren. Sinds een paar weken mogen we weer ‘live’. De eerste keer voelde ik me als een veulen in de wei. Het was heerlijk om weer eens op pad te gaan en min of meer gewoon in een hokje te zitten. Nou ja, nog wel met een spatscherm, maar het leek er toch al aardig op.
Waarom vind ik jureren zo leuk? Voor mij komt er van alles samen wat interessant is. Ik krijg een hele hoop verschillende paarden te zien. Dikke, dunne,
Lees voor ‘kip’ ‘konijn’….
Heb je ook wel eens van die dagen, dat je de hele tijd het gevoel hebt achter de feiten aan te lopen? Het begon al met het weer. Dat was plakkerig,
Een kei op je kop
Dat was natuurlijk ook de goden verzoeken. Een verhaal over wat hitte veroorzaakt aan mijn achterkant. Vervolgens gingen de hemelsluizen open en stonden alle buitenrijbanen van voor tot achter vol water. Zelfs die van ons. En dat wil wat zeggen, want die watert toch goed af. Echt, zo nat als dit had ik nog nooit meegemaakt.
Onze schuur is groot. Dat betekent dus ook een enorm dak. Als daar een gigantische plons water tegelijk op komt, kan de dakgoot dat niet verwerken.
Een gevoelig onderwerp…
Zoals verwacht is het hollen na stilstaan. De temperatuur is van ronduit herfstachtig meteen doorgeschoten in hoogzomer. Waarschijnlijk zit ik hier nog gunstig, met een beetje zeewind. Maar ook bij mij gutst het zweet op plekken waar je het niet verwacht.
Ik heb ieder jaar in de hitte een vervelend bijverschijnsel. In al die kou snakte ik naar de zon. Maar nu die in alle hevigheid boven ons staat te branden,
Je paard moet ronder
Er zijn mensen die mij maar een kreng vinden. Niet dat ik daar erg wakker van lig hoor, maar ik denk uiteraard zelf dat dat wel meevalt. Het komt misschien wel eens kattig over, maar ik ben vooral duidelijk. Dat valt niet altijd even goed in deze tijd, waarin alles, inclusief woorden, in bubbeltjesplastic verpakt moet worden.
Ik vind het vermoeiend, dat ontzettend op je woorden moeten letten. Onnodig ruw, hard of kwetsend is beslist niet mijn stijl, maar als ik iets oeverloos
De tijd vliegt voorbij
Ik heb niet zo’n goed besef van tijd. Ik kan klokkijken als de beste hoor en ben overal eerder te vroeg dan te laat. Maar als ik me ergens in stort, dan vergeet ik alles om mij heen. Dat heeft ook te maken met een drive om zaken ‘af’ te maken. Dat mag soms wel eens een tandje minder snel, al ben ik bang dat ik mezelf in dat opzicht niet meer kan veranderen.
Als ik eenmaal lekker in een verhaal zit, vind ik het moeilijk om me daaruit los te rukken. Zeker voor banale zaken als eten. Ik heb er ook totaal geen
Vergaderen in rijbroek
Ik loop de hele dag in een rijbroek. Het zit heerlijk en het is praktisch. Nou bestaan er tegenwoordig ook rijleggings. Maar dat gaat me net iets te ver...
When it rains, it pours…
Terwijl ik dit schrijf vliegen de tuinstoelen horizontaal voorbij… Ik denk dat we het allemaal zo zat zijn, dat natte koude en in ons geval ook nog zeer stormachtige weer. Waar blijft de lente? Ik heb nog steeds akelig bleke armpjes, want mijn winterjas is nog elke dag in gebruik.
De week vloog voorbij. Ik heb al 21 jaar een eigen bedrijf. Nog nooit heb ik er enige peil op kunnen trekken qua werkaanbod. Het is altijd hollen of