Afgelopen winter dacht ik niet dat hij het zou halen. Na het verlies van Socrates ging DD door een moeilijke periode. Je weet natuurlijk nooit wat er in zo’n koppie omgaat, maar ik denk meer dan wat wij vaak denken. Deze week vierde hij zijn zeventiende verjaardag.
Ik heb DD opgehaald op 12 december 2009. Een slungelige jaarling, nog niet zo lang bij zijn mammie vandaan. Voor het kudde-effect had ik Socrates meegenomen. Die reisde sowieso altijd wel makkelijk. Leek me fijn voor de baby, beetje geestelijke steun van een soortgenoot. Het bleek een gouden greep. Ik denk dat die twee toen al samen in de trailer een pact hebben gesloten. Hoewel Socrates in de kudde een bedeesd mannetje was, die graag zijn eigen plekje opzocht, had hij altijd DD als grote beschermer op de achtergrond. Voelde DD zich onrustig, dan was Socrates daar als steun.
Helemaal overstuur
Toen Socrates afgelopen zomer dood in de wei in elkaar zakte op 25-jarige leeftijd, heeft DD letterlijk een etmaal staan gillen. Hij heeft altijd al een nogal hoog pony-achtige hinnik. Nu snerpte het door merg en been. Uiteraard hebben we alle paarden even afscheid laten nemen. Ze reageerden allemaal op hun eigen manier. DD was bang. Hij wilde niet snuffelen en bleef luid snurkend op respectabele afstand, met een lijf vol spanning.
Wat was er aan de hand?
Er brak een periode van gekwakkel en gedokter aan. Er was iets mis, maar het werd niet echt duidelijk wat, ondanks onderzoek. Was het een pees ergens, was het z’n schouder? DD sloot zich steeds meer af, speelde niet meer, stond met hangend hoofd in de wei. Ik bof enorm met mijn netwerk, waarin enkele top-specialisten op paardenartsgebied zitten. Goede vriendin Yteke is er zo eentje. Jaren geleden belde ze toevallig over iets heel anders, terwijl ik Socrates in een enorme astma aanval aantrof in de wei. Het was zo onverwacht hevig en hij was zo benauwd dat ik eigenlijk van plan was de lokale dierenarts te bellen voor een spuitje. Zij gaf echter een tip en advies aan de dierenarts, waarmee we Socrates weer praktisch de oude kregen. Zo goed zelfs, dat hij nooit meer zo’n aanval kreeg en nog veel goede jaren heeft gehad.
Wat nu?
Terwijl ik aan het piekeren was over DD belde ze opnieuw, alweer over héél wat anders. Ik uitte terloops mijn zorgen en zij sloeg wederom de spijker op z’n kop: rugpijn. Met dat in het achterhoofd terug naar de kliniek en ja hoor. Ik zag het somber in. Het is een grote klont paard, het is nogal wat massa. Therapie, osteopathie, pijnmedicatie om hem in beweging te krijgen en te houden. Eerst ging het de goede kant op, toen toch weer niet. Vervolgens ging ik twee weken weg en moest ik het uit handen geven. Vond ik niet makkelijk.
Plan van aanpak
Het goede van even afstand nemen was dat ik er nuchter een plan voor kon maken. Hoe zou je omgaan met een mens met een hernia? Technisch gezien kunnen paarden dat niet krijgen, maar ik denk dat wat hij had qua pijn vergelijkbaar was. Ik zoek de oplossing is een combinatie van onbelast veel bewegen en oefeningen, om alles soepel en sterker te maken. Dus vrijwel dagelijks 30 minuten op beide handen draven in de longeerbak, zonder longeerlijn. Kan hij zelf bepalen welke houding. Oefeningen in stap, ook los, waarbij hij zijn achterbenen goed kruiselings moet wegzetten. Na twee weken dit combineren met één keer per week ditzelfde onder het zadel. Inmiddels doen ik dat twee keer per week 40 minuten en laat ik hem bij het longeren alweer een paar keer in galop aanspringen.
Bye bye witte rijbroek
Maandag werd hij zeventien. Hij is al zes weken van de pijnstillers af, speelt weer in de wei en ik hoor hem niet meer kreunen. Zojuist zag ik hem lekker liggen en rollen in het zonnetje. Op zijn oude ZZ niveau komt hij niet meer, maar dat geeft niks. Als hij maar pijnvrij door het leven kan en het is meegenomen dat we dan af en toe samen nog een ritje kunnen maken. Een vriend heb je voor het leven, niet alleen voor mijn pleziertjes. Trouwens, ik héb plezier in de dingen die we samen doen, ook al is dat niet meer in een witte rijbroek tussen hekjes. Het ging mij eigenlijk altijd al meer in de band die je daarbuiten samen opbouwt. Als ik zie hoe leuk hij de spelletjes vindt die we zo los in de longeerbak doen en hoe hij zijn best doet om het juiste antwoord te geven, dan geniet ik daar intens van.
Gefeliciteerd, mijn grote reus. Ik hoop dat je nog vele jaren pijnvrij bij me blijft.